Co do samych urodzin minęły od tak sobie. No bo czy potrzebny psu jakiś niepotrzebny zgiełk? Ja tam wolę spokój, choć czasem mnie głupawka  łapie i wtedy jest wesoło.

No i chyba tyle z newsa po takim czasie, właśnie coś tam wyczuwam, że idziemy na spacer z Darkiem. Więc do następnego razu.

PS. Odezwę się szybciej niż myślicie

Rano się obudziłem, jak zwykle przed wszystkimi. Trochę mi się nudziło i z nudów trochę pogryzłem swoje miejsce tak trochę. Wyobraźcie sobie, że jak mój pan wstał, wszedł do pokoju, gdzie moje miejsce taki zaspany jak zawsze no to ja do niego podbiegam się przywitać, głaszcze mnie i od razu podchodzi do mojego miejsca. Kucnął sobie popatrzał na mnie i pyta:

- Co to jest?

Pyta jakby nie wiedział

- Buddy, co to jest?

No nic położyłem się popatrzałem na niego. Podszedłem udałem zainteresowanie problemem. Na fakt trochę może za bardzo to pogryzłem. Ale jak moje miejsce to chyba mogę robić co chcę? Czy jednak nie?

W każdym razie na tym się skończyło. Potem był spacer. Trochę pobiegałem. Pan rzucił kilka razy patykami. Ogólnie było fajnie.

Powrót do domu, jak dla mnie trochę nudy, w pewnym momencie zauważyłem, że pan zaczyna się pakować, no to ja wstaję, a tu słyszę:

- Ty zostajesz

Wydawało mi się, że się przesłyszałem, więc przeciągnąłem się i udałem, że faktycznie nie słyszałem. Niestety pan zaraz to powtórzył. Skończył się pakować. Podszedł i powiedział:

- Ja jadę, a ty zostajesz. Masz pilnować pani i ją chronić

Normalnie – Szok!

Z jednej strony żal serce brało, bo nie chciałem, by jechał beze mnie. Z drugiej taka odpowiedzialność. No w sumie już jestem prawie dorosły

No i pojechał.

Pani też była jakaś smutna, więc ją próbowałem trochę rozruszać. Wiecie taką zabawą Ona nie patrzy to idę do niej, jak patrzy to na miejsce po chwili jednak zrozumiałem, że w sumie to jej teren, a ja tu tylko ochroniarzem jestem, więc wymyśliłem, że głównie będę na miejscu swoim pilnował, a tylko w razie potrzeby będę wstawał.

Wieczorem pani miała ochotę na spacer, więc jako jej ochroniarz pochodziłem z nią, pobiegałem – puściła mnie ze smyczy Cały czas czułem, że jakby się trochę denerwowała, jakby coś się miało stać. No i stało. Po pewnym czasie mnie zawołała. Tak, ja wiem kiedy mam znów na smyczy wylądować i jakoś za tym nie przepadam. Jak zaczęła mnie pani wołać to wtedy jej podenerwowanie jakby wzrosło – taka niepewność.

Chwilę się zastanowiłem, podchodzić czy nie? No, ale pan mnie prosił bym był w porządku, a poza tym to ta pani też niczego sobie, więc powoli podszedłem. Jak podszedłem dostałem super nagrodę głaskała mnie i chwaliła, normalnie super

No i w końcu dzień się skończył i poszedłem spać. Choć spałem trochę bardziej czujnie niż zawsze. Trochę pomarzyłem o tym jak to będzie kiedy znów swojego pana poczuję i zobaczę. Hm… nie mówił kiedy to będzie, ale mam nadzieję, że niedługo.

Rano jak się obudziłem pomyślałem o panu, ale szybko sobie przypomniałem, że przecież wczoraj wyjechał. Niedługo potem wstała pani. Poszliśmy na spacer, potem moja miska z jedzeniem No i w sumie dzień jakoś leci. Pod nieobecność pani wskoczyłem na komputer, by napisać ten post, ale chyba zaraz tu będzie, więc będę kończył.

- Buddy wskakuj

Z taką różnicą, że nie wskazywał ręką kanapy w aucie, a bagażnik. Wskoczyłem, bo co zrobić. Myślałem, że tak na chwilę, a pan zamknął klapę bagażnika. Myślę, no co jest, co to ja skrzynką na narzędzia jestem, którą tu woził, a która tak na marginesie, leży teraz obok kanapy, na której teraz ja powinienem leżeć.

Normalnie degredacja.

Auto zaczęło mruczeć i zaczęliśmy jechać. Jakoś mi było nie w smak. Ale wytrzymałem. Zapomniałem powiedzieć, że pan mnie przypiął tak jak zawsze, ale zostawił za długą linkę, więc po krótkiej jeździe stwierdziłem, jak nie to nie sam sobie wejdę na kanapę. Ale pan zobaczył to i uciął krótko

- Wracaj

No cóż. Zrezygnowany się położyłem. W końcu się zatrzymaliśmy i pochodziliśmy po jakichś nieodwiedzanych wcześniej miejscach. A potem powrót, oczywiście ja w bagażniku.

Pomyślałem, że chyba muszę się przyzwyczaić. No i fakt. Od tej pory jeżdzę już tylko w bagażniku. Tylko nie rozumiem dlaczego skrzynka z narzędziami może tam, tak blisko pana, a ja nie.

Powiem jeszcze tylko, że zmiana jednak wyszła na dobre. Lepiej się tam jeździ, jak za słonecznie to chowam głowę i przynajmniej słońce na mnie tak mocno nie świeci. Mam takie moje prywatne miejsce w tym aucie, no tego to sobie już nie dam odebrać.

- … że trzeba, takie czasy, kto nie ma konta na fejsie to tak jakby go nie było.

No dobra, więc już mam. A… jak już założyłem to potem powiedział:

- dobrze by było, gdybyś czasem tam coś pisał.

Nie wiem po co pisać tu i tam. Ale niech mu będzie, w końcu najczęściej wie lepiej, a na pewno na sprawy związane z komputerami…

No to tyle, pozdrawiam

Niestety nie było tak różowo. Okazało się, że częściej go noszę niż nie. Wiecie jaka to kara dla mnie? Tak kara. Raz, że on tak bardzo czymś tam pachnie, dwa nie pozwala brać w zęby czegokolwiek. A poza tym przeszkadza mi non stop.

No, ale ja chyba też mam zdanie, więc zacząłem się stawiać.

Nie chciałem go zakładać, ale mój pan znalazł sposób i robi mnie na smakołyk. Proste: bierze do ręki smakołyk, ale trzyma go tak, że jak chcę go zjeść to muszę włożyć swoją mordkę do tego kagańca. Koniec końców zawsze kończyło się po jego myśli.

W końcu się poddałem. Jak trzeba to trzeba, ale wiecie co? Coś udało mi się wywalczyć. Jak pan mnie puszcza bym pobiegał to zdejmuje mi go, bo zrobiłem mu raz psikusa.

Było piękne popołudnie i puścił mnie ze smyczy bym pobiegał, oczywiście z kagańcem. No to wyturlałem mu się w odchodach psich, tak, że kaganiec był do szorowania, a w tym i ja. Koszt może taki, że już nie biegam wszędzie, ale jak już to bez karańca

Mam tylko nadzieję, że jak on to przeczyta, że nie wymyśli czegoś nowego

Auto przestaje mruczeć i Pan wychodzi na zewnątrz, zabiera mnie i daje chwilkę pobiegać po lesie.  Inne rzeczy też robię, ale to moja sprawa A potem z powrotem do auta i w drogę.

Zazwyczaj taka jazda trwa i trwa. Jak dla mnie to trochę nudne, ale skoro on to lubi, a w dodatku zabiera mnie ze sobą to może być.

Oczywiście w końcu dojeżdżamy gdzieś i wysiadamy. Krótki spacer i idziemy do innego domu. Trochę dziwnie było za pierwszym razem, bo w tamtym domu rzadko chodzimy po schodach. Jest tam takie pomieszczenie z drzwiami, które porusza się w górę i w dół. I z tego co słyszałem to nazywa się „winda”.

W tym domu co tam jeździmy zawsze czeka na nas taka pani, którą już kilka razy widywałem wcześniej. Co tu dużo mówić, ma fajny zapach i czasem mnie pogłaszcze czy przytuli, więc nie jest źle, a nawet powiem, że dobrze. Tym bardzie, że od czasu kiedy jeździmy razem z moim panem to więcej czasu mam go na nochalu

Ale muszę Wam powiedzieć, że ostatnio mieliśmy dłuższą podróż. W aucie było trochę mniej miejsca, bo były jakieś torby. Jechaliśmy ja, mój pan i ta pani. To było naprawdę nudne, a w dodatku było gorąco, więc taki byłem zadyszany, że szok.

W końcu jednak dojechaliśmy. Wiecie co się okazało? Że tyle czasu jechaliśmy po to, by być w lesie. Nie rozumiem tego. Tam gdzie mieszkamy też jest las i to wystarczy wyjść i chwilę iść. Jak się rozpędzić i biegnąć to nawet bardzo szybko. Więc po co tyle nudnej jazdy? Nie wiem. Oczywiście moje towarzystwo nie wiedzieć dlaczego bardzo podekscytowane. W dodatku nie spodobało mi się, że nie mogłem tak kopać dziur. Przecież to taka fajna zabawa, a ledwie chciałem zacząć to usłyszałem:

- Nie kop!

W końcu wylądowałem na podeście takiego domu i nie było okazji nawet po kryjomu kopać. Siłą rzeczy znów wyszło na to, że to mój pan ma ostatnie słowo. Ale i tak go uwielbiam.

Co do samego pobytu w tym lesie to muszę powiedzieć, że trochę czasu tam spędziliśmy. No i ważna sprawa. Ja tam wszystkiego pilnowałem. Jak ktoś obcy się zbliżał, to od razu dawałem znać panu. On najczęściej podchodził i mówił:

- W porządku, spokojnie

I mówił to takim spokojnym tonem. Zresztą nie dziwię się, skoro ja trzymałem pieczę nad wszystkim, to rzeczywiście mógł być spokojny.

Co do samego wyjazdu, to możliwe, że jeszcze napiszę. Póki co kończę

PS

Lubię podróżować z moim panem, bo zawsze mam go przy sobie

A, że życie biegnie dalej to mam także dużo innych wiadomości bardziej radosnych. Ale o tym po kolei w ciągu najbliższych dni

Zapraszam

Buddy w rocznicę spotkania 24-01-2011r.

W sumie to nawet nie wiedziałem, że to już rok minął odkąd jestem z moim panem. Ale pan coś tam mówił, że rok, a jak on mówi, że już rok, to rok Ja jakoś nie mierzę czasu, może od spaceru do spaceru, albo od wyjścia pana do jego przyjścia… hau hau… no jeszcze czas od miski pustej do pełnej

A na dworze znów biało. Pełno tego śniegu. Biegałem sobie po lesie na spacerze i w sumie nic nadzwyczajnego się nie stało. No może poza tym, że znalazłem nowy kawałek kijka do noszenia.

Chyba Wam nie mówiłem, że uwielbiam nosić kijki, patyki, nawet kamienie, ale jak kiedyś w nocy zwymiotowałem kamyk, to pan zabronił mi brać je do pyska… no to pozostały mi kijki, patyki, mniejsze lub większe.

To ja buddy z nowym patykiem

Nowy patyk akurat należy do tych większych, ale uwielbiam je. Uwielbiam także jak pan mi rzuca patyki. Tylko ostatnio coś to rzadko robi, możliwe, że przez ten śnieg. Rzuca za to tym śniegiem. Robi taki kulki i rzuca. Najczęściej nie pozwala mi bym doskakiwał do niego, każe czekać, a potem rzuca i mówi „twoje” i wtedy biegnę co sił.

Tylko dziwna sprawa z tym śniegiem, najczęściej kiedy rzuca te kulki to jak dobiegam do miejsca, gdzie spadnie taka… to jej nie ma. Mówię Wam już nieraz szukałem, wąchałem, a tu nic. Trochę zapachu pana czuć w tym miejscu, ale kulki nie ma. Nie wiem co się z nimi dzieje. Dobra muszę zmykać… pozdrawiam wszystkich… hau hau